Foto's en verslagen fietsen - OKRA De Goede Herder

Om 7.30 uur stonden 14 enthousiaste fietsers en fietssters klaar voor het vertrek van de fietsvijfdaagse naar Tongeren.

In de frisse ochtendlucht begonnen we vol goede moed aan onze eerste etappe. Al snel liet de zon zich van haar beste kant zien en zou ze de hele dag onze trouwe, maar soms ook pittige metgezel blijven. Via de Leuvense Vaart reden we richting Leuven. Na amper enkele kilometers kregen we al af te rekenen met de eerste pech: het deksel van de batterijhouder van Marc was losgekomen. Gelukkig kon dit voorlopig worden opgelost en zetten we onze tocht verder.

Na de drukte rond het station van Leuven genoten we van het aangename fietspad F23 richting Tienen. Tegen de middag bereikten we Lunch Garden in Tienen, waar iedereen kon genieten van een heerlijke kop soep of een frisse koude schotel.Na de lunch volgden we de oude spoorwegbedding richting Sint-Truiden. Het vlakke parcours fietste vlot, maar pech bleef ons achtervolgen. Het batterijdeksel van Marc liet opnieuw los, maar deze keer werd het probleem definitief opgelost met een stevige strook tape. Even later kreeg ook Hedwin af te rekenen met een lekke band. Gelukkig werd ook dat euvel snel verholpen.

In Sint-Truiden hielden we halt in Café Dost. Volgens sommigen had het café gerust "Dorst" mogen heten, want na de warme rit smaakte een verfrissend drankje bijzonder goed.

Na de pauze reden we verder richting Brustem, waar het heuvelachtige gedeelte van de rit begon. De zon liet zich ondertussen volop voelen en dat was duidelijk af te lezen van de gezichten. Regelmatig werd er gestopt om te drinken en zich opnieuw in te smeren met zonnecrème.

Na het passeren van het kasteel van Windooie waren de vlakke wegen meer dan welkom. Even na 17.00 uur bereikten we, moe maar tevreden omdat we de volledige rit hadden uitgefietst, ons hotel Eburon in Tongeren.

Na een welverdiende nachtrust werd vanaf 7.00 uur verzameld voor het eerste ontbijt in Hotel Eburon. Aan het uitgebreide ontbijtbuffet kon iedereen de nodige energie opdoen voor een nieuwe fietsdag. Tegelijk werd ook een lunchpakket samengesteld, zodat we 's middags tijdens de stop in Hasselt konden genieten van een picknick. Na het verlaten van Tongeren genoten we nog van de aangename koelte van de ochtend. Al snel lieten we de stad achter ons en fietsten we door het prachtige Haspengouwse landschap. De rustige wegen, de uitgestrekte velden en de mooie vergezichten zorgden voor een ontspannen begin van de tweede etappe. Het was heerlijk fietsen in de frisse ochtendlucht, terwijl de zon langzaam hoger klom en opnieuw een mooie dag beloofde.

Helaas begon de dag met minder goed nieuws. Maria en Edwin moesten wegens ziekte noodgedwongen de fietsvijfdaagse vroegtijdig stopzetten en huiswaarts keren. Dat was een grote teleurstelling voor henzelf en voor de hele groep. We wensten hen een spoedig herstel en vertrokken met twaalf fietsers aan de tweede etappe, in de hoop hen later weer gezond terug te zien.Van de Limburgse dorpen Pringen, Jesseren en Wellen had vrijwel niemand uit de groep ooit gehoord. Via deze pittoreske dorpjes fietsten we door het open Haspengouwse landschap richting Alken, bekend van de brouwerij Cristal Alken.

Onze eerste koffiestop was een schot in de roos. We werden er bijzonder vriendelijk ontvangen en genoten van een heerlijke kop koffie met een lekker extraatje of een verfrissend drankje. Voor een frisse Cristal was het op dat moment nog net iets te vroeg. De sfeer in de groep zat er goed in en al fluitend bereikten we de stad Hasselt.In het centrum was enige voorzichtigheid geboden. Door de smalle en drukke winkelstraten reden we stapvoets naar de Vismarkt. Daar, recht tegenover de basiliek, aten we in Bar Jo onze zelf samengestelde lunchpakketten op. De vriendelijke ober zorgde ervoor dat niemand iets tekortkwam en voorzag ons van een warme of koude drank. Voor we opnieuw vertrokken, maakten enkele fietsers van de gelegenheid gebruik om een bezoek te brengen aan de basiliek.

Intussen was de temperatuur een stuk aangenamer geworden, waardoor het heerlijk fietsen was door Hasselt. Na de haven volgden we de mooi aangelegde fietsring richting Diepenbeek. Daar werden we echter verrast door een onverwachte omleiding, waardoor onze dagrit uiteindelijk zo'n zes kilometer langer uitviel dan gepland.

De zon maakte ondertussen plaats voor donkere wolken bij het binnenrijden van Vliermaal kregen we de eerste regendruppels over ons heen. In het gezellige Vlierhof hielden we onze laatste stop van de dag. De vriendelijke uitbater liet ons enkele antieke voorwerpen zien en daagde ons uit om hun functie te raden. Eén ervan bleek een oude diamantsteenhouder te zijn. Patrick zocht meteen de waarde op via ChatGPT, dat een richtprijs van ongeveer 350 euro gaf. Patrick zag er echter niet meer dan 75 euro in, waardoor het voorwerp uiteindelijk netjes in Vliermaal bleef. Tot ieders verrassing trakteerde de waardin ons bovendien nog op een heerlijke suikerwafel.Ondertussen was de regen wat heviger geworden en verdwenen de regenjassen uit de fietstassen. Alleen Rik bleef dapper zonder regenjas rijden. Hij probeerde tussen de regendruppels door te fietsen, maar dat bleek uiteindelijk toch niet helemaal te lukken.

Het laatste traject van Vliermaal naar Tongeren voerde opnieuw over het glooiende Limburgse landschap. Rond 16.30 uur bereikten we opnieuw Hotel Eburon. Een verkwikkende douche in de prachtige badkamer deed iedereen de vermoeidheid snel vergeten.Nog vóór het diner werd er gezellig nagepraat. De meesten genoten van een welverdiende grote Cristal, terwijl de dames zich lieten verwennen met een lekker glaasje wijn. Na opnieuw een geslaagde fietsdag had iedereen dat dubbel en dik verdiend.

Na de relatief rustige fietsdag van gisteren stond vandaag een echte klepper op het programma. De verwachtingen waren dan ook hoog, want iedereen wist dat deze etappe de nodige inspanningen zou vragen. Zoals elke ochtend werden onze trouwe stalen rossen rijklaar gemaakt. Stipt om 8.30 uur vertrokken we vanuit Tongeren richting Lanaken.

Dit keer hoefden we geen lunchpakket mee te nemen, want voor de middagpauze gingen we "even gluren bij de buren". In Lanaken bevindt zich namelijk eveneens een Enjoyhotel, waar we zouden halt houden voor de lunch.Bij het vertrek hing er opnieuw een uitstekende sfeer in de groep. Vol goede moed en met frisse benen begonnen we aan wat ongetwijfeld een uitdagende, maar ongetwijfeld ook mooie fietsdag zou worden.De eerste drie kilometer voerden ons nog over de vlakke paden van natuurgebied De Kevie. Dat was een aangenaam begin, maar het duurde niet lang voordat we voelden dat de echte uitdaging nog moest komen.Via het gehucht Berg begonnen de eerste hellingen zich aan te dienen. Al snel merkten onze benen wat ons die dag te wachten stond. De ene klim volgde de andere op en regelmatig werd er stevig op de pedalen geduwd. Onderweg passeerden we zelfs een opmerkelijk huis met een verzameling opgezette exotische dieren, een bijzonder tafereel dat menigeen deed omkijken.Naarmate we hoger klommen, werden we beloond met steeds mooiere vergezichten over het golvende Limburgse landschap. De inspanningen werden ruimschoots goedgemaakt door de prachtige panorama's.In Genoelselderen hielden we even halt om op adem te komen en het indrukwekkende wijnkasteel te bewonderen. Het statige domein, omringd door uitgestrekte wijngaarden, vormde een ideale plek voor een korte pauze en leverde bovendien mooie foto's en blijvende herinneringen op.

Via een smal en steil steegje klommen we steeds verder omhoog. Gelukkig werden de pittige beklimmingen af en toe afgewisseld met een heerlijke afdaling, al werd die meestal meteen gevolgd door een nieuwe kuitenbijter, zoals in Membruggen. Hetzelfde scenario herhaalde zich in Martenslinde en Waltwilder, waar opnieuw stevig op de pedalen moest worden geduwd.Tijdens één van die beklimmingen liet Arlette zien wat haar fiets én haar benen in hun mars hadden. Met de ondersteuning op de hoogste stand reed ze vlotjes de rest van de groep voorbij. Er kwam nog net geen rook uit haar batterij, maar de klim werd met glans overwonnen.Na een reeks stevige hellingen bereikten we het prachtige domein Alden Biesen in Rijkhoven. Dat was de ideale plaats voor een welverdiende pauze.

Bij het vertrek zorgde Rik opnieuw voor een komisch moment. Nauwelijks op zijn fiets gestapt, lag hij alweer op de grond. Volgens hem lag de oorzaak bij zijn broek, die iets te laag hing. Gelukkig bleef het bij wat schrik en kon iedereen er achteraf hartelijk om lachen.Na ongeveer 22 kilometer bereikten we onze eerste echte stopplaats: café Hartenberg in Eigenbilzen. Nadat iedereen zijn dorst had gelest, ging de tocht verder richting Gellik. Daar zakte de moed even in de schoenen toen onze wegkapitein Jean aankondigde dat we nog langs de hooggelegen kerk moesten fietsen. Gelukkig bleek dit de laatste zware klim van de voormiddag te zijn.Daarna reden we het Nationaal Park Hoge Kempen binnen, een prachtig en uitgestrekt bosgebied. Een lange afdaling van maar liefst zeven kilometer bracht ons vlot het natuurgebied in. Maggy keek achteraf verbaasd op haar fietscomputer toen bleek dat ze tijdens de afdaling een snelheid van 36 km per uur had gehaald. Via de brede, groene lanen, geflankeerd door indrukwekkende villa's, bereikten we de ruïne van de waterburcht Pietersheim. Uiteraard mocht een korte halte om dit historische monument te bewonderen niet ontbreken.

Na de stevige lunch, hamburger met frieten, volgden we het jaagpad langs de Zuid-Willemsvaart richting Smeermaas. Na het verlaten van het dorp slingerde onze route langs de Belgisch-Nederlandse grens. De rustige wegen en het afwisselende landschap maakten van dit traject een aangenaam stuk van de rit.Eens Veldwezelt voorbij was het echter opnieuw tijd om de beenspieren aan het werk te zetten.

Na drie mooie fietsdagen stonden vandaag opnieuw twee prachtige tochten op het programma. Vanuit Tongeren zetten we koers richting Rijkhoven, waar het indrukwekkende domein van Alden Biesen onze eerste grote halte van de dag zou worden. Alvorens daar aan te komen, maakten we eerst een ommetje door de winkelstraten van Tongeren naar de Grote Markt. Daar mocht een groepsfoto bij Ambiorix, de dappere leider van de Eburonen en ongetwijfeld een van de bekendste en sterkste figuren uit de Belgische geschiedenis, niet ontbreken.

Via de winkelstraten bereikten we de ring van Tongeren. Eens die overgestoken, kwamen we al snel in de rustige buitenwijken terecht. De dorpjes Henis en Alt-Hoeselt werden vlot achter ons gelaten en niet veel later doemde het indrukwekkende domein van Alden Biesen op. Iedereen kreeg de gelegenheid om dit prachtige historische domein op eigen tempo te verkennen en te genieten van de mooie gebouwen, de tuinen en de rustige omgeving.

Na het bezoek volgden we een gedeelte van de route die we de dag voordien richting Lanaken hadden afgelegd. Het was opmerkelijk hoe iedereen zich verbaasde over de vele hellingen die we toen zonder al te veel morren hadden bedwongen.Via de Moerenpoort, de enige overgebleven stadspoort van Tongeren, en de Moerenstraat reden we opnieuw de stad binnen.

Omdat we ruim op tijd terug waren, konden we ons eerst nog even opfrissen voordat de lunch werd geserveerd.De croque monsieur smaakte uitstekend en verdween in een mum van tijd. Zo konden we, goed uitgerust en met nieuwe energie, uitkijken naar de namiddagrit richting Herstappe.

Aan alles komt helaas een einde, zo ook aan onze geslaagde fietsvijfdaagse. Na vier prachtige dagen vol sportieve uitdagingen, mooie landschappen, gezelligheid en heel wat lachmomenten stond vandaag de terugrit naar Mechelen op het programma.Nog vóór het ontbijt moesten de koffers naar de opstapplaats aan het station worden gebracht. Door de wekelijkse antiekmarkt kon Liliane de bagage niet aan het hotel ophalen. Zoals steeds staken de mannen spontaan de handen uit de mouwen. Ook Maria liet zich niet onbetuigd en hielp enthousiast mee.

Wegens organisatorische redenen werd onze geplande fietstocht niet op de voorziene datum gereden, maar een dag later. Daardoor moesten we jammer genoeg enkele vertrouwde gezichten missen. Toch liet niemand zich daardoor ontmoedigen, want met een enthousiaste groep van 18 fietsers stonden we stipt om 8.30 uur klaar voor vertrek richting Burcht.

Al snel kwamen de eerste kilometers in de benen via de comfortabele fietssnelweg richting Duffel. Daarna trokken we verder langs rustige en schilderachtige binnenwegen over het grondgebied van Waarloos naar Kontich. Alhoewel het mooie weer nog wat op zich liet wachten, was het door de aangename sfeer van bij het begin duidelijk dat het opnieuw een geslaagde tocht zou worden.

Een bijzonder moment onderweg was de passage aan het Sint-Ritacollege in Kontich. Daar konden we gebruikmaken van de pas geopende fiets- en wandeltunnel. Het werd meteen duidelijk dat hier knap werk geleverd werd: een moderne, veilige en fraaie verbinding waar zowel fietsers als wandelaars ongetwijfeld veel plezier aan zullen beleven. De tunnel oogstte dan ook heel wat bewonderende blikken binnen de groep.

Na deze eerste etappe bereikten we onze eerste halte van de dag: tuincentrum Van Uytsel. Tussen de kleurrijke bloemen en prachtige planten genoten we van een welverdiende pauze. De heerlijke koffie en smakelijke zoetigheden vielen bijzonder in de smaak. Sommigen konden de verleiding van een verse koffiekoek niet weerstaan, terwijl anderen zichzelf trakteerden op een lekker gebakje. Het was een gezellige stop waar iedereen even kon ontspannen.

Na de pauze in het tuincentrum zetten we onze tocht verder. Het parcours leidde ons door uitgestrekte open velden, waar we volop konden genieten van de rust en het landelijke uitzicht. Niet veel later fietsten we door enkele rustige woonwijken van Kontich, waar het aangenaam rijden was langs verzorgde straten en groene omgeving.

Onderweg passeerden we het prachtige Kasteel Groeningenhof met zijn bijhorende landschapspark. Even later reden we ook voorbij de Campus Drie Eiken in Wilrijk, een bekende plek voor studenten.

Via de drukke Balanstraat zagen we aan onze rechterzijde het grote dienstencentrum Ter Beke opduiken. Daarna volgden we de Brialmontfietsroute, die ons op een veilige en aangename manier richting Fort 8 in Hoboken leidde. De combinatie van stedelijke omgeving en groen zorgde opnieuw voor afwisseling onderweg.

Door de karakteristieke wijk Moretusburg in Hoboken bereikten we uiteindelijk het veer over de Schelde. Perfect volgens planning stonden we klaar voor de overtocht van 10.50 uur. Dankzij het vlotte tempo en het goede samenspel binnen de groep hadden we ondertussen zelfs een half uur tijdswinst opgebouwd. Dat gaf iedereen wat extra ademruimte om ontspannen van het vervolg van de tocht te genieten.

Na de overtocht zetten we onze fietstocht verder aan een rustig en aangenaam tempo door enkele straten van Kruibeke. Niet veel later kwamen we opnieuw terecht tussen de open velden en het typische agrarische landschap, waar het heerlijk fietsen was in alle rust.

De kalmte maakte echter even plaats voor wat meer drukte toen we de Krijgsbaan moesten oversteken. Gelukkig verliep alles veilig en konden we onze weg verderzetten via de Heirbaan. Daar verscheen al snel de kazerne van het 11de Bataljon Genie in ons zicht. Voor onze Staf was dit een bijzonder moment, want hij had ooit nog zijn legerdienst vervuld bij de genie. Een stop voor een foto van het materieel kon dan ook niet ontbreken. Langzaam naderden we daarna de dorpskern van Burcht, wat meteen betekende dat ook onze lunchplaats in zicht kwam. In Steakhouse De Klok werden we hartelijk ontvangen voor een welverdiende middagpauze. De deelnemers genoten er van een driegangenmenu dat duidelijk in de smaak viel. Ook de fietsers die gekozen hadden voor een croque monsieur waren bijzonder tevreden over hun lunch.

In een gezellige sfeer werd er nagepraat over het eerste deel van de tocht, terwijl iedereen opnieuw krachten kon opdoen voor het vervolg van de dag.

Weer de fiets op, en via de Dorpsstraat en het Kaaiplein van Burcht kwamen we aan het fietspad langs de Schelde. Daarna fietsten we verder via de Koningin Astridlaan en de Beatrijslaan tot aan de Kennedyfietstunnel.

Aan de lift moesten we even wachten, want in kleine groepjes werden we naar beneden gebracht, diep onder de Schelde. Eens uit de lift konden we ongeveer 500 meter onder de rivier fietsen, tot aan de volgende lift die ons naar de rechteroever van de Schelde bracht.

We bevonden ons nu op het grondgebied van Antwerpen-Zuid. Via het industriepark en langs de vroegmarkt van Antwerpen reden we naar de Hobokense Polder  en via de woonwijk Moretus bereikten we de toegangspoort van Park Sorghvliedt in Hoboken.

We bolden nu door de wijk Klaverblad, met het bijhorende kasteel Klaverblad. Momenteel woont hier nog steeds graaf Moretus. Even later moesten we halt houden aan wegenwerken met verkeerslichten en een tijdsaftelling. Bij het aftellen merkten we dat onze dames nog altijd probleemloos van tien naar nul kunnen tellen.

Door verschillende Hobokense woonwijken fietsten we verder tot in Hemiksem. Het drukke dorpsplein lieten we links liggen, maar we hielden wel halt bij het vroegere maritiem hospitaal en het abdijpark met de bijhorende Sint-Bernardusabdijkerk. Dat bleek de ideale plaats voor een mooie groepsfoto.

De knie van Lisette begon ondertussen wat moeilijk te doen, maar dankzij de nodige medicatie kon ze haar tocht gelukkig toch verderzetten.

De volgende gemeente die we aandeden was Schelle, met zijn mooie park, om vervolgens verder te rijden naar Aartselaar. Daar hielden we onze namiddagpauze in Café Wolfaertshof.

Na de pauze fietsten we richting De Schorre in Boom. Groot was onze verbazing toen we merkten dat de voorbereiding van Féte Magique op 9 mei 2026 aan de gang waren. Het terrein was daardoor verboden toegang voor ons. Dan maar via de Bosstraat bergaf richting Terhagen en verder tot aan de Rupeldijk.

Vanaf daar bevonden we ons opnieuw op bekend terrein. We fietsten langs de dijk tot in Walem en bereikten via Rozendaal en Ekelenhoek onze eindbestemming.