Foto's en verslagen fietsen
Foto's
DAGFIETSTOCHT VILVOORDE – 8 OKTOBER 2026 65 km
Een mooie nazomerdag maakt plaats voor de herfst
“’t Is weer voorbij, die mooie zomer…” Met deze gedachte in het achterhoofd verzamelden twintig enthousiaste fietsers voor de laatste dagfietstocht van het jaar. De zomer liep stilaan op haar einde en de herfst liet zich steeds nadrukkelijker voelen. Toch stond iedereen klaar om er samen nog een mooie fietsdag van te maken. Voor het vertrek was er eerst nog een klein presentatiemomentje: Marc Ruelens showde trots zijn langverwachte elektrische fiets. Bijna iedereen had zich intussen aangepast aan het frissere herfstweer en een extra kledingstuk aangetrokken. Enkele optimisten hielden echter koppig vast aan hun korte broek! Na de onvermijdelijke groepsfoto konden we vertrekken.
De eerste kilometers voerden ons via de fietsostrade richting Mechelen. We passeerden Coloma en trokken vervolgens door het Vrijbroekpark, de groene long van de stad. Eenmaal uit dit aangename stukje natuur reden we verder naar Hombeek. Via de Hombeekse Kouter bereikten we het grondgebied van Kapelle-op-den Bos. Boven op de brug over het kanaal wachtte onze eerste stop: café Rembrandt. Daar konden we even op adem komen en genieten van een lekkere warme drank. Een welkome verpozing, want de herfsttemperaturen lieten zich toch voelen!
Na deze gezellige pauze zetten we onze tocht verder door het landelijke gebied van Londerzeel. Via de Hogerheidestraat en de Neromstraat kwamen we in Nieuwenrode terecht. Langs kleine, rustige wegen doemde uiteindelijk de kerk van Sint-Brixius-Rode op. We sloegen linksaf en passeerden het voormalige fietsbedrijf van Eddy Merckx. Daarna wachtte ons in de Plastraat het enige noemenswaardige klimmetje van de dag.
Geen Alpe d’Huez natuurlijk, maar toch voldoende om de benen even aan het werk te zetten! Tussen de boomgaarden door bereikten we in Meise het reeds opengestelde gedeelte van de fietsostrade F28, die Boom met Brussel verbindt. Een mooi fietspad dat ons vlot verder op weg hielp. Op een bepaald moment verlieten we deze aangename route om knooppunt 39 te volgen. Achteraf bleek dat niet helemaal de juiste keuze, maar gelukkig wist onze teamleider Staf er al snel een mouw aan te passen. Met zijn de
Daarna volgde een minder eenvoudige passage langs de Molenbeek.Helaas liep het daar even mis: Marie José maakte een schuiver en kwam ten val. Wat aanvankelijk leek op enkele schaafwonden, bleek later toch ernstiger te zijn. Dankzij haar goede zelfverzorging slaagde ze erin de fietstocht tot een goed einde te brengen. We wensen haar uiteraard een spoedig en volledig herstel toe! Na dit onverwachte oponthoud zetten we onze tocht verder. We reden door de dorpskern van Grimbergen, met als fraaie blikvanger de indrukwekkende abdijkerk, en vervolgden onze weg richting de Vilvoordsesteenweg.
Terwijl we verder in de richting van Vilvoorde reden, konden we aan onze rechterzijde genieten van het prachtige uitzicht op het blinkende Atomium. Een mooi zicht, maar helaas zou het vervolg van onze tocht een heel andere wending nemen.
Plots sloeg het noodlot toe! Onze nochtans zeer ervaren teamleider Staf week om een tot op heden onbekende reden uit naar links en kwam met een zware smak op het betonnen fietspad terecht. Alsof dat nog niet erg genoeg was, nam hij in zijn val ook onze wegkapitein Jean mee. Die maakte op zijn beurt eveneens kennis met de harde ondergrond. Twee slachtoffers in één beweging, dat was wel het laatste wat we konden gebruiken! Na een eerste controle van de opgelopen blutsen en builen leek de schade aanvankelijk nog mee te vallen. Jean hield er een pijnlijke bovenbil aan over, terwijl Staf zijn pols had bezeerd. Maar toen we even later aan een verkeerslicht halt moesten houden, bleek de pols van Staf al behoorlijk gezwollen te zijn.Toch dacht onze teamleider niet aan opgeven. Hij had vroeger immers zelf nog gekoerst en zoals het echte renners betaamt, staat opgeven niet in hun woordenboek! Met de nodige voorzichtigheid besloten we dan maar rustig verder te rijden. Aan het kanaal aangekomen, namen we even voorbij het park van Drie Fonteinen de lift naar de overkant. Zo konden we onze tocht voortzetten en bleef er nog ongeveer één kilometer over tot onze lunchbestemming op de Grote Markt van Vilvoorde.
Maar ook daar stond ons nog een verrassing te wachten. Bij aankomst meldde Jules dat hij een platte voorband had. Tja, na alles wat er die voormiddag al gebeurd was, kon dat er natuurlijk ook nog wel bij!
Gelukkig bracht de lunch wat rust in de gelederen. In restaurant De Koning van Spanje, op de Grote Markt van Vilvoorde, werden we getrakteerd op een smakelijke maaltijd. Iedereen had vooraf zijn keuze gemaakt en de paardenfilet, kippenfilet, zalm en croques vonden gretig hun weg naar de tafels. Na al die kilometers en onverwachte avonturen smaakte het eten des te beter!
Tijdens de lunch werd echter steeds duidelijker dat Staf zijn fietstocht niet meer kon voortzetten. Zijn pols was te ernstig gekwetst. Er zat niets anders op dan met de groep de koppen bij elkaar te steken en een oplossing te zoeken. Gelukkig bleek Staf verzekerd te zijn bij Touring. Na contact met de pechverhelpingsdienst werd de nodige repatriëring geregeld, zodat hij naar huis kon worden gebracht om zich vervolgens in het ziekenhuis verder te laten verzorgen. Zo kwam er voor onze teamleider een vroegtijdig einde aan deze fietstocht. En dat voor iemand die ons normaal gesproken veilig en wel doorheen de meest uiteenlopende routes loodst! We konden alleen maar hopen dat de medische onderzoeken zouden meevallen.
Ondertussen was er al behoorlijk wat tijd verstreken. Daarom werd besloten de terugrit aan te passen en de meest geschikte route richting Mechelen te volgen.
We volgden de Zenne tot aan de eerste afslag naar Weerde. Vervolgens reden we verder langs de E19 om daarna linksaf de Waversebaan in te slaan. Daar hielden we in café Belvédère onze laatste tussenstop. Even op adem komen, iets drinken en de gebeurtenissen van de dag laten bezinken: het was meer dan welkom.
Na deze pauze fietsten we verder door het BLOSO-domein van Hofstade, een aangename groene passage die ons naar de Leuvense Vaart bracht. Die volgden we tot aan de Colomabrug, waarna we via de fietsostrade F1 uiteindelijk opnieuw het ontmoetingscentrum van DGH bereikten. Daar zat onze laatste dagfietstocht van 2026 erop. Een tocht die ons langs mooie plekjes had gevoerd, maar die we ons vooral zouden herinneren om de minder prettige gebeurtenissen onderweg.
Een seizoenafsluiter met een wrange nasmaak
Al bij al mochten we terugblikken op een mooie afsluiter van het fietsseizoen 2026, met fijne momenten, prachtige landschappen en het vertrouwde gezelschap van onze fietsvrienden. Helaas kregen de valpartijen van deze dag een flinke schaduw over het geheel.
Marie José en Jean kwamen er gelukkig met relatief beperkte verwondingen vanaf, al wensen we ook hen uiteraard een spoedig herstel toe. Voor Staf draaide het jammer genoeg heel wat ernstiger uit. De medische diagnose bracht een gecompliceerde polsbreuk, een gebroken pink en schaafwonden aan handen en benen aan het licht. De eerste vooruitzichten wezen op een periode van ongeveer vier maanden inactiviteit. Dat is een bijzonder zware tegenvaller voor iemand die zo graag fietst en zich met hart en ziel inzet voor onze groep.
Staf, namens de hele fietsgroep wensen we je een spoedig en volledig herstel toe! Neem vooral de tijd die nodig is om alles goed te laten genezen. We hopen je zo snel als verantwoord mogelijk opnieuw in ons midden te mogen verwelkomen tijdens een van de komende fietstochten.
En we willen je als groep nog één boodschap meegeven, recht uit het hart:
STAF, ZORG NU EENS EERST VOOR JEZELF!
Want hoe ervaren een teamleider ook is, hoe sterk een oud-renner ook mag zijn en hoe groot de goesting om verder te fietsen ook is: gezondheid gaat altijd voor. De fiets wacht wel, en je fietsvrienden zullen er ook de volgende keer nog zijn.
Op naar een nieuw fietsseizoen, met veel mooie kilometers, fijne nieuwe fietsroutes en vooral: veilige ritten voor iedereen!
DAGFIETSTOCHT NIJLEN – 24 SEPTEMBER 2026 75 KM
Alhoewel er een Indian Summer voorspeld was, begon de dag fris. Toch stonden 17 enthousiaste fietsers klaar om richting Nijlen te vertrekken. Onze begeleider Jean deed nog een smeekbede aan het zonnetje, maar de overjasjes bleven noodgedwongen aan.
We reden via de Mechelbaan, de Watervelden en de Vinkenhofstraat naar de dorpskern van O.L.V.-Waver Een overhaaste grasmaaier bracht ons eventjes in moeilijkheden.
Door de Erftstraat en verder langs de Zoetewei kwamen we al snel op het grondgebied van Berlaar. Even voor de spoorwegoversteek passeerden we een indrukwekkend tuintje, rijkelijk versierd met kabouters en andere mooie posturen,een onverwacht vrolijk tafereel.
Achter de kerk van Berlaar hielden we onze eerste stop in koffiehuis Barbadet. Toen het zonnetje eindelijk haar snoetje liet zien, konden we op het terras genieten van een heerlijke kop koffie.
Na de pauze volgden nieuw ontdekte wegeltjes richting het stiltedorp Gestel. Met zijn authentieke dorpsplein en schandpaal is het al vaak decor geweest voor huwelijksreportages. Even verder sloegen we linksaf een prachtige dreef in, met rechts een mooi zicht op het Hof van Rameynen.
Na de brug over de Grote Nete fietsten we door het agrarisch landschap van de Antwerpse Kempen. Via Bevel bereikten we het Molenbos en vervolgens de voormalige spoorweg Ijzeren Rijn, nu spoorweglijn Lier–Herentals. Een gravelpad en later een goed betonpad begeleidden ons tot aan het station van Nijlen.
Na nog wat kriskras rijden kwamen we aan een modern wit huizencomplex waar ook onze lunchplaats gevestigd was: Restaurant Notariaat, uitgebaat door een jonge, vriendelijke dame. Het eten was naar wens: toast met gerookte zalm of tonijn, een Italiaanse schotel, een wokgerecht, en ook de slibtongen vielen bijzonder in de smaak.
Na de lunch reden we langs de achterzijde van de drukke dorpskern naar het Beekpark. Eens door het park verschenen opnieuw de mooie vergezichten. Via een houten bruggetje staken we de Kleine Nete over. Een stuk slecht onverhard oeverpad bracht ons tot aan het Netekanaal. We volgden het kanaal, reden onder de Pullebrug door en bereikten het sluizencomplex van Viersel. 
Even volgden we het Albertkanaal, maar al gauw doken we onder de autostrade E313 naar rustige landwegen. Onder de fietsers was er heel wat bewondering voor de parcoursbouwers: hoe het mogelijk was om zoveel kleine, stille en toch zo prachtige wegen aan elkaar te rijgen.
Via Broechem, Ranst en het gehucht Millegem kwamen we aan in Vremde, waar café Coupain onze laatste stop was.
Na de pauze reden we opnieuw over eerder bereden wegen. Via Boechout en Lint bereikten we de laatste moeilijke oversteek, de Provinciesteenweg N10. Eens deze achter ons, reden we over de spoorwegoversteek van de spoorlijn Antwerpen–Lier en verder naar Duffel, waar de Nete ons begeleidde tot in het centrum. Langs de Goorboslei en de fietsostrade F25 reden we uiteindelijk terug naar het startpunt van de ochtend.
Een frisse start, een zonnige middag, prachtige landschappen en een fijne groep, een dagfietstocht om met plezier op terug te kijken.
DAGFIETSTOCHT BERTEM– 76 KM
Deze fietstocht stond oorspronkelijk al vorig jaar op het programma, maar door de vele wegenwerken werd hij noodgedwongen uitgesteld. Op donderdag 27 augustus 2026 was het dan eindelijk zover.21 OKRA-leden stonden klaar om samen de tocht aan te vatten.Bij het vertrek waren de weersvoorspellingen niet bepaald veelbelovend. Gelukkig bleef de regen grotendeels uit en kregen we tijdens het eerste uur slechts enkele spatjes te verwerken. De regenjassen, die voor alle zekerheid waren aangetrokken, konden dan ook al snel weer opgeborgen worden.
De tocht voerde ons langs vertrouwde wegen en de mooie dijken van de Vrouwvliet en de Dijle, richting Muizen. Via Muizen en het Kerkenbos bereikten we na enige tijd het jaagpad langs de Leuvense Vaart. De temperatuur liep stilaan op en iedereen begon het warm te krijgen. De regenkledij verdween dan ook definitief in de fietstassen.Met de Leuvense Vaart als trouwe gids fietsten we verder richting Kampenhout.
Via het gehucht Relst reden we door het open landschap van Buken.
Opeens hoorden we stop roepen, en ja Dominique was door één of ander insect gestoken in haar arm. Maar met de nodige zalf en zelfs elektrische schokken werd de pijn verzacht en kon ze de rit verder zetten.
In Veltem-Beisem, hielden we onze eerste stop in Café Rozenhof. Door de uitgebreide wegenwerken in de omgeving was de toegang niet meteen duidelijk. Gelukkig stond de waard ons al op te wachten om ons de juiste weg naar het café te wijzen.
Na een welgekomen kop koffie of frisdrank zetten we onze tocht verder. We reden door de dorpskern van Winksele en kregen kort daarna een eerste stevige uitdaging voorgeschoteld: de spoorwegbrug van de lijn Brussel-Luik. De spieren werden meteen nog eens goed getest. Aan de kerk van Winksele sloegen we linksaf en niet veel later wachtte ons de Sigarenberg. Er moest flink geschakeld worden om deze helling te bedwingen. Gaston bleek echter over een geheim wapen te beschikken: hij kende blijkbaar een kortere weg en slaagde erin om als eerste boven te komen!
Maar het klimwerk zat er nog niet op. Na het oversteken van de N2, de Brusselse Steenweg, volgde de Terbankstraat als volgende uitdaging. Eens ook die helling overwonnen was, werden we beloond met een prachtig, uitgestrekt landschap. Onze route bracht ons voorbij het imposante ziekenhuis Gasthuisberg.Door de vele verkeerslichten raakte onze groep onderweg even wat uit elkaar, maar beneden aan het kruispunt van de Tervuursesteenweg was ons pelotonnetje gelukkig weer compleet.
Daarna volgde een heerlijke afdaling via de Celestijnenlaan en onder de Koning Boudewijnlaan door, tot aan de splitsing met de Kapeldreef. We draaiden rechtsaf en genoten volop van deze prachtige, groene dreef. Eenmaal de Kapeldreef achter ons lag, verschenen de eerste glooiingen van het landschap. Via Egenhoven, een deelgemeente van Heverlee, fietsten we verder richting Bertem.
In de lange Dorpsstraat ontdekten we aan onze linkerzijde een klein, wit gebouw. Daar stond onze volgende belangrijke halte op het programma: Restaurant De Brug, waar we konden aanschuiven voor de lunch.
Na de lunch liet de zon zich nog één keer van haar beste kant zien, zoals we dat de voorbije zomer zo vaak mochten ervaren. In zomertenue stapten we opnieuw op de fiets voor het derde deel van onze dagtocht.
Eens het dorp achter ons lag, zochten we opnieuw de rust van het open landschap op. We fietsten langs het indrukwekkende kasteel van Ham en door enkele mooie woonwijken richting Perk.
Toch moesten we nog enkele kilometers afleggen over Elewijts grondgebied vooraleer we onze derde en laatste rustplaats van de dag bereikten: Café Belvedère. Daar wachtte ons bovendien een aangename verrassing. We behoorden tot de gelukkigen, want onze wegkapitein Jean trakteerde naar aanleiding van zijn verjaardag. Een mooie reden om nog even gezellig na te praten en het glas te heffen!
Na deze welverdiende pauze zetten we onze tocht verder door het Blosodomein van Hofstade. We reden tot aan het zwembad en namen vervolgens opnieuw de fietsostrade, die ons helemaal terugbracht naar het vertrekpunt van die ochtend.
Daar zat onze mooie fietstocht erop. De teller stond op 76 kilometer. Een stevige afstand, maar vooral een dag vol mooie landschappen, gezellige rustmomenten, lekker eten en drinken, en natuurlijk het allerbelangrijkste: samen genieten van het fietsen!
FIETSVIJFDAAGSE 2026 TONGEREN
Voorwoord
Vijf dagen fietsen, samen genieten en herinneringen maken: dat was de rode draad van onze fietsvijfdaagse naar Tongeren.Met veertien enthousiaste deelnemers vertrokken we vanuit Mechelen voor een tocht vol afwisseling. We genoten van de prachtige landschappen van Vlaams-Brabant, Haspengouw en Limburg, trotseerden pittige hellingen, reden over oude spoorlijnen en langs rustige jaagpaden, bezochten historische plaatsen en ontdekten heel wat mooie dorpjes.Zoals bij elke meerdaagse ontbraken ook de onverwachte gebeurtenissen niet. Kleine pechgevallen, een lekke band, een verkeerde afslag, een onverwachte regenbui en de vele humoristische momenten maakten van deze reis meer dan alleen een sportieve prestatie. Het waren vooral de vriendschap, de bereidheid om elkaar te helpen en de vele lachsalvo's die deze vijf dagen onvergetelijk maakten.
Dit verslag is dan ook meer dan een opsomming van kilometers. Het is een herinnering aan een prachtige week waarin sportiviteit, kameraadschap en gezelligheid hand in hand gingen.Veel leesplezier en hopelijk genieten jullie nog lang na van deze mooie fietsvijfdaagse.DAG 1 Mechelen – Tongeren 104 km Totale stijging 460m
Wat vooraf ging.
Om 7.30 uur stonden 14 enthousiaste fietsers en fietssters klaar voor het vertrek van de fietsvijfdaagse naar Tongeren.
In de frisse ochtendlucht begonnen we vol goede moed aan onze eerste etappe. Al snel liet de zon zich van haar beste kant zien en zou ze de hele dag onze trouwe, maar soms ook pittige metgezel blijven. Via de Leuvense Vaart reden we richting Leuven. Na amper enkele kilometers kregen we al af te rekenen met de eerste pech: het deksel van de batterijhouder van Marc was losgekomen. Gelukkig kon dit voorlopig worden opgelost en zetten we onze tocht verder.
Rond 9.00 uur hielden we onze eerste tussenstop in Café Sportwereld in Herent.
Na de drukte rond het station van Leuven genoten we van het aangename fietspad F23 richting Tienen. Tegen de middag bereikten we Lunch Garden in Tienen, waar iedereen kon genieten van een heerlijke kop soep of een frisse koude schotel.Na de lunch volgden we de oude spoorwegbedding richting Sint-Truiden. Het vlakke parcours fietste vlot, maar pech bleef ons achtervolgen. Het batterijdeksel van Marc liet opnieuw los, maar deze keer werd het probleem definitief opgelost met een stevige strook tape. Even later kreeg ook Hedwin af te rekenen met een lekke band. Gelukkig werd ook dat euvel snel verholpen.
In Sint-Truiden hielden we halt in Café Dost. Volgens sommigen had het café gerust "Dorst" mogen heten, want na de warme rit smaakte een verfrissend drankje bijzonder goed.
Na de pauze reden we verder richting Brustem, waar het heuvelachtige gedeelte van de rit begon. De zon liet zich ondertussen volop voelen en dat was duidelijk af te lezen van de gezichten. Regelmatig werd er gestopt om te drinken en zich opnieuw in te smeren met zonnecrème.
Na het passeren van het kasteel van Windooie waren de vlakke wegen meer dan welkom. Even na 17.00 uur bereikten we, moe maar tevreden omdat we de volledige rit hadden uitgefietst, ons hotel Eburon in Tongeren.
De dag werd afgesloten met een gezellige babbel en een drankje aan de hotelbar. Niet veel later zocht iedereen zijn kamer op, want na deze warme en inspannende eerste etappe lonkte een welverdiende nachtrust.
DAG 2 Tongeren – Hasselt – Tongeren 81 km Totale stijging 350 m
Na een welverdiende nachtrust werd vanaf 7.00 uur verzameld voor het eerste ontbijt in Hotel Eburon. Aan het uitgebreide ontbijtbuffet kon iedereen de nodige energie opdoen voor een nieuwe fietsdag. Tegelijk werd ook een lunchpakket samengesteld, zodat we 's middags tijdens de stop in Hasselt konden genieten van een picknick. Na het verlaten van Tongeren genoten we nog van de aangename koelte van de ochtend. Al snel lieten we de stad achter ons en fietsten we door het prachtige Haspengouwse landschap. De rustige wegen, de uitgestrekte velden en de mooie vergezichten zorgden voor een ontspannen begin van de tweede etappe. Het was heerlijk fietsen in de frisse ochtendlucht, terwijl de zon langzaam hoger klom en opnieuw een mooie dag beloofde.
Helaas begon de dag met minder goed nieuws. Maria en Edwin moesten wegens ziekte noodgedwongen de fietsvijfdaagse vroegtijdig stopzetten en huiswaarts keren. Dat was een grote teleurstelling voor henzelf en voor de hele groep. We wensten hen een spoedig herstel en vertrokken met twaalf fietsers aan de tweede etappe, in de hoop hen later weer gezond terug te zien.Van de Limburgse dorpen Pringen, Jesseren en Wellen had vrijwel niemand uit de groep ooit gehoord. Via deze pittoreske dorpjes fietsten we door het open Haspengouwse landschap richting Alken, bekend van de brouwerij Cristal Alken.
Onze eerste koffiestop was een schot in de roos. We werden er bijzonder vriendelijk ontvangen en genoten van een heerlijke kop koffie met een lekker extraatje of een verfrissend drankje. Voor een frisse Cristal was het op dat moment nog net iets te vroeg. De sfeer in de groep zat er goed in en al fluitend bereikten we de stad Hasselt.In het centrum was enige voorzichtigheid geboden. Door de smalle en drukke winkelstraten reden we stapvoets naar de Vismarkt. Daar, recht tegenover de basiliek, aten we in Bar Jo onze zelf samengestelde lunchpakketten op. De vriendelijke ober zorgde ervoor dat niemand iets tekortkwam en voorzag ons van een warme of koude drank. Voor we opnieuw vertrokken, maakten enkele fietsers van de gelegenheid gebruik om een bezoek te brengen aan de basiliek.
Intussen was de temperatuur een stuk aangenamer geworden, waardoor het heerlijk fietsen was door Hasselt. Na de haven volgden we de mooi aangelegde fietsring richting Diepenbeek. Daar werden we echter verrast door een onverwachte omleiding, waardoor onze dagrit uiteindelijk zo'n zes kilometer langer uitviel dan gepland.
De zon maakte ondertussen plaats voor donkere wolken bij het binnenrijden van Vliermaal kregen we de eerste regendruppels over ons heen. In het gezellige Vlierhof hielden we onze laatste stop van de dag. De vriendelijke uitbater liet ons enkele antieke voorwerpen zien en daagde ons uit om hun functie te raden. Eén ervan bleek een oude diamantsteenhouder te zijn. Patrick zocht meteen de waarde op via ChatGPT, dat een richtprijs van ongeveer 350 euro gaf. Patrick zag er echter niet meer dan 75 euro in, waardoor het voorwerp uiteindelijk netjes in Vliermaal bleef. Tot ieders verrassing trakteerde de waardin ons bovendien nog op een heerlijke suikerwafel.Ondertussen was de regen wat heviger geworden en verdwenen de regenjassen uit de fietstassen. Alleen Rik bleef dapper zonder regenjas rijden. Hij probeerde tussen de regendruppels door te fietsen, maar dat bleek uiteindelijk toch niet helemaal te lukken.
Het laatste traject van Vliermaal naar Tongeren voerde opnieuw over het glooiende Limburgse landschap. Rond 16.30 uur bereikten we opnieuw Hotel Eburon. Een verkwikkende douche in de prachtige badkamer deed iedereen de vermoeidheid snel vergeten.Nog vóór het diner werd er gezellig nagepraat. De meesten genoten van een welverdiende grote Cristal, terwijl de dames zich lieten verwennen met een lekker glaasje wijn. Na opnieuw een geslaagde fietsdag had iedereen dat dubbel en dik verdiend.
Na het avondeten stond er in het hotel nog een gezellige avondactiviteit op het programma: een bingo. Er werd fanatiek meegespeeld en de spanning steeg met elke afgeroepen nummer.Uiteindelijk kroonde Maggy zich tot de trotse winnares met een volle kaart.Tot haar grote vreugde bestond de prijs uit haar geliefde roséwijntje. Een mooiere beloning had ze zich nauwelijks kunnen wensen.Na nog wat gezellig napraten was het intussen ruim 23.00 uur geworden. Klaas Vaak liet niet langer op zich wachten en riep ons allemaal naar bed. Zo kwam er een einde aan een prachtige tweede dag, vol mooie landschappen, gezellig samenzijn, een vleugje avontuur en heel wat fijne herinneringen.
DAG 3 Tongeren – Lanaken - Tongeren 80 km Totale stijging 440 m
Na de relatief rustige fietsdag van gisteren stond vandaag een echte klepper op het programma. De verwachtingen waren dan ook hoog, want iedereen wist dat deze etappe de nodige inspanningen zou vragen. Zoals elke ochtend werden onze trouwe stalen rossen rijklaar gemaakt. Stipt om 8.30 uur vertrokken we vanuit Tongeren richting Lanaken.
Dit keer hoefden we geen lunchpakket mee te nemen, want voor de middagpauze gingen we "even gluren bij de buren". In Lanaken bevindt zich namelijk eveneens een Enjoyhotel, waar we zouden halt houden voor de lunch.Bij het vertrek hing er opnieuw een uitstekende sfeer in de groep. Vol goede moed en met frisse benen begonnen we aan wat ongetwijfeld een uitdagende, maar ongetwijfeld ook mooie fietsdag zou worden.De eerste drie kilometer voerden ons nog over de vlakke paden van natuurgebied De Kevie. Dat was een aangenaam begin, maar het duurde niet lang voordat we voelden dat de echte uitdaging nog moest komen.Via het gehucht Berg begonnen de eerste hellingen zich aan te dienen. Al snel merkten onze benen wat ons die dag te wachten stond. De ene klim volgde de andere op en regelmatig werd er stevig op de pedalen geduwd. Onderweg passeerden we zelfs een opmerkelijk huis met een verzameling opgezette exotische dieren, een bijzonder tafereel dat menigeen deed omkijken.Naarmate we hoger klommen, werden we beloond met steeds mooiere vergezichten over het golvende Limburgse landschap. De inspanningen werden ruimschoots goedgemaakt door de prachtige panorama's.In Genoelselderen hielden we even halt om op adem te komen en het indrukwekkende wijnkasteel te bewonderen. Het statige domein, omringd door uitgestrekte wijngaarden, vormde een ideale plek voor een korte pauze en leverde bovendien mooie foto's en blijvende herinneringen op.
[image:image-41]Via een smal en steil steegje klommen we steeds verder omhoog. Gelukkig werden de pittige beklimmingen af en toe afgewisseld met een heerlijke afdaling, al werd die meestal meteen gevolgd door een nieuwe kuitenbijter, zoals in Membruggen. Hetzelfde scenario herhaalde zich in Martenslinde en Waltwilder, waar opnieuw stevig op de pedalen moest worden geduwd.Tijdens één van die beklimmingen liet Arlette zien wat haar fiets én haar benen in hun mars hadden. Met de ondersteuning op de hoogste stand reed ze vlotjes de rest van de groep voorbij. Er kwam nog net geen rook uit haar batterij, maar de klim werd met glans overwonnen.Na een reeks stevige hellingen bereikten we het prachtige domein Alden Biesen in Rijkhoven. Dat was de ideale plaats voor een welverdiende pauze.
Bij het vertrek zorgde Rik opnieuw voor een komisch moment. Nauwelijks op zijn fiets gestapt, lag hij alweer op de grond. Volgens hem lag de oorzaak bij zijn broek, die iets te laag hing. Gelukkig bleef het bij wat schrik en kon iedereen er achteraf hartelijk om lachen.Na ongeveer 22 kilometer bereikten we onze eerste echte stopplaats: café Hartenberg in Eigenbilzen. Nadat iedereen zijn dorst had gelest, ging de tocht verder richting Gellik. Daar zakte de moed even in de schoenen toen onze wegkapitein Jean aankondigde dat we nog langs de hooggelegen kerk moesten fietsen. Gelukkig bleek dit de laatste zware klim van de voormiddag te zijn.Daarna reden we het Nationaal Park Hoge Kempen binnen, een prachtig en uitgestrekt bosgebied. Een lange afdaling van maar liefst zeven kilometer bracht ons vlot het natuurgebied in. Maggy keek achteraf verbaasd op haar fietscomputer toen bleek dat ze tijdens de afdaling een snelheid van 36 km per uur had gehaald. Via de brede, groene lanen, geflankeerd door indrukwekkende villa's, bereikten we de ruïne van de waterburcht Pietersheim. Uiteraard mocht een korte halte om dit historische monument te bewonderen niet ontbreken.
Na de stevige lunch, hamburger met frieten, volgden we het jaagpad langs de Zuid-Willemsvaart richting Smeermaas. Na het verlaten van het dorp slingerde onze route langs de Belgisch-Nederlandse grens. De rustige wegen en het afwisselende landschap maakten van dit traject een aangenaam stuk van de rit.Eens Veldwezelt voorbij was het echter opnieuw tijd om de beenspieren aan het werk te zetten.
De beklimmingen volgden elkaar weer op tijdens de doortocht door de kerkdorpen Lafelt en Kesselt. En alsof dat nog niet voldoende was, moesten we ook nog de heuvelruggen van Herderen en Riemst bedwingen.
Na al die inspanningen bereikten we uiteindelijk onze laatste stopplaats van de dag: fietscafé Bij den Danny in Val-Meer. Bij het binnenkomen keken we even vreemd op. We kwamen terecht in een eenvoudige ruimte met enkele tafels, een golfbiljart en een kleine toog, maar van een cafébaas was aanvankelijk geen spoor te bekennen. Tot plots achteraan uit het keukentje een tengere man tevoorschijn kwam. Het bleek Danny zelf te zijn. Hij was een man van weinig woorden, maar de bediening was vriendelijk en verzorgd, zodat iedereen nog even kon genieten van een welverdiend drankje.
[image:image-55] 
Na deze laatste pauze restten ons nog slechts elf kilometer tot Tongeren. Hoewel de benen intussen goed gevuld waren met heel wat klimkilometers, voelde de eindbestemming steeds dichterbij. Met de wetenschap dat het hotel en een welverdiende rustpauze op ons wachtten, werd ook dit laatste stukje met de glimlach afgewerkt.
Voormiddag: Tongeren – Rijkhoven (Alden Biesen) 31 km Totale stijging 170 m
Vandaag kregen we ook de mogelijkheid om te genieten van een cava bij het ontbijt.
Na drie mooie fietsdagen stonden vandaag opnieuw twee prachtige tochten op het programma. Vanuit Tongeren zetten we koers richting Rijkhoven, waar het indrukwekkende domein van Alden Biesen onze eerste grote halte van de dag zou worden. Alvorens daar aan te komen, maakten we eerst een ommetje door de winkelstraten van Tongeren naar de Grote Markt. Daar mocht een groepsfoto bij Ambiorix, de dappere leider van de Eburonen en ongetwijfeld een van de bekendste en sterkste figuren uit de Belgische geschiedenis, niet ontbreken.
Via de winkelstraten bereikten we de ring van Tongeren. Eens die overgestoken, kwamen we al snel in de rustige buitenwijken terecht. De dorpjes Henis en Alt-Hoeselt werden vlot achter ons gelaten en niet veel later doemde het indrukwekkende domein van Alden Biesen op. Iedereen kreeg de gelegenheid om dit prachtige historische domein op eigen tempo te verkennen en te genieten van de mooie gebouwen, de tuinen en de rustige omgeving.
[image:image-65]Na het bezoek volgden we een gedeelte van de route die we de dag voordien richting Lanaken hadden afgelegd. Het was opmerkelijk hoe iedereen zich verbaasde over de vele hellingen die we toen zonder al te veel morren hadden bedwongen.Via de Moerenpoort, de enige overgebleven stadspoort van Tongeren, en de Moerenstraat reden we opnieuw de stad binnen.
[image:image-66]
Omdat we ruim op tijd terug waren, konden we ons eerst nog even opfrissen voordat de lunch werd geserveerd.De croque monsieur smaakte uitstekend en verdween in een mum van tijd. Zo konden we, goed uitgerust en met nieuwe energie, uitkijken naar de namiddagrit richting Herstappe.
Namiddag: Tongeren – Herstappe – Tongeren Totale stijging 240 m
Onze laatste rondrit in de omgeving van Tongeren bracht ons naar het Waalse heuvelland. Ondanks de soms verwarrende routeborden genoten we van de rustige wegen en de bijzondere sfeer in de dorpjes Nerem, Paifve en Villers-l'Évêque. De stilte was er opvallend: een horecazaak of zelfs een kruidenierswinkel was nergens te bespeuren.Terug op Limburgse bodem fietsten we door Herstappe, de kleinste gemeente van België. Via Rutten zagen we in de verte opnieuw de vertrouwde basiliek van Tongeren opduiken. Intussen liet ook de zon zich weer volop voelen en begon de warmte haar tol te eisen.
Alsof het zo moest zijn, kwamen we onderweg een café tegen waar Vespa's werden verhuurd. Dat was voor ons een ideaal excuus om nog even halt te houden. We namen plaats aan de enige grote tafel die nog vrij was, al bleek dat achteraf de stamgastentafel te zijn. Omdat we nog maar enkele kilometers van het hotel verwijderd waren, vonden velen dat een lekker biertje van Cristal Alken perfect kon. Het smaakte dan ook voortreffelijk.
Na aankomst in het hotel deed een verfrissende douche opnieuw wonderen. Iedereen voelde zich meteen klaar voor de laatste feestavond van onze fietsvakantie.Na het diner zorgde zanger Gerardo voor een sfeervolle muziekavond. Hij bracht tal van bekende liedjes uit "onze tijd", waardoor uit volle borst werd meegezongen. Het hoogtepunt van de avond was ongetwijfeld Maggy, die samen met twee andere dames werd uitgenodigd om een medley van Corry Konings te brengen. Dat deed ze met zoveel enthousiasme en overtuiging dat ze zonder twijfel een plaatsje verdient op het podium van ons herfst-nieuwjaarsfeest.
De avond werd afgesloten met heel wat dansjes en een gezellige polonaise. Zo werden de benen nog eens goed losgeschud, zodat we de volgende dag zonder al te veel spierpijn aan de terugrit naar Mechelen konden beginnen.
[image:image-74]
Een mooiere afsluiting van onze laatste avond in Tongeren hadden we ons moeilijk kunnen wensen.
DAG 5 Terugrit Tongeren - Mechelen 104 km Totale stijging 330 m
Aan alles komt helaas een einde, zo ook aan onze geslaagde fietsvijfdaagse. Na vier prachtige dagen vol sportieve uitdagingen, mooie landschappen, gezelligheid en heel wat lachmomenten stond vandaag de terugrit naar Mechelen op het programma.Nog vóór het ontbijt moesten de koffers naar de opstapplaats aan het station worden gebracht. Door de wekelijkse antiekmarkt kon Liliane de bagage niet aan het hotel ophalen. Zoals steeds staken de mannen spontaan de handen uit de mouwen. Ook Maria liet zich niet onbetuigd en hielp enthousiast mee.
Dat leverde meteen een komisch voorval op. Patrick was zo behulpzaam dat hij niet alleen zijn eigen koffer meenam, maar ook de bagage – inclusief hoofdkussen – van een andere hotelgast. Toen de vergissing werd ontdekt, werd de extra bagage in allerijl teruggebracht naar het hotel. Gelukkig zat de eigenaar nog rustig aan het ontbijt en heeft hij van het hele avontuur niets gemerkt. Na het ontbijt maakten we onze trouwe stalen rossen opnieuw rijklaar. We namen afscheid van Tongeren en Hotel Eburon, maar tegelijk keken we uit naar een laatste mooie fietsdag die ons terug naar Mechelen zou brengen. De terugrit was exact de tegenhanger van de heenreis. Het was nog heerlijk fris toen we opnieuw de gevreesde hellingen van Haspengouw tegemoet reden. Blijkbaar had het losgooien van de spieren tijdens de dansavond zijn vruchten afgeworpen, want de beruchte klim in Bommershoven en de Romeinse kassei werden zonder noemenswaardige problemen overwonnen.
[image:image-83]Daardoor reden we zelfs een kwartier voor op het voorziene tijdschema toen we onze eerste halte bereikten in café De Drie Gezusters in Brustem.Tijdens de voorbereidingsrit had ik de mannen al verteld dat we daar toen bediend werden door een knappe jonge blondine. Hun teleurstelling was dan ook groot toen deze keer niet het mooie blondje verscheen, maar haar vader de honneurs waarnam.Na Brustem liet ook de zon zich opnieuw van haar beste kant zien. In Sint-Truiden maakten we nog een kleine omweg langs de kerk en het stadhuis, waarna we via het station opnieuw de oude spoorlijn richting Drieslinter volgden. Deze spoorlijn stond vroeger bekend als het Fruitspoor, een naam die perfect past bij deze prachtige fruitstreek.In Drieslinter hielden we een korte pauze om de innerlijke mens te versterken en ons nog eens goed in te smeren tegen de steeds krachtiger wordende zon.
Even na de middag bereikten we Lunch Garden in Tienen. Onderweg zorgde een verkeerd gelezen knooppunt door onze begeleider Jean voor een extra kilometer. Gelukkig bracht Patrick ons met zijn gps in een mum van tijd weer op de juiste route. Dat Lunch Garden op zondag bijzonder populair is, hebben we aan den lijve ondervonden. De wachtrij aan het restaurant reikte bijna tot aan de ingang. Rond 13.30 uur had iedereen zijn honger gestild en konden we aan het laatste deel van onze terugrit beginnen.De F24 vormde opnieuw onze leidraad richting Leuven. De anders zo drukke fietsroute achter het station van Leuven lag er opvallend rustig bij en was een plezier om te volgen. Via de Vaartkom en vervolgens langs de Leuvense Vaart bereikten we onze laatste tussenstop in Café Sportwereld. Uitbaatster Rita was zichtbaar blij ons terug te zien. Ze had ons pas veel later verwacht.
Het laatste traject langs de Leuvense Vaart verliep minder vlot door de vele recreatieve zondagfietsers, maar dat kon de goede sfeer niet meer bederven. Uiteindelijk bereikten we veilig Mechelen, waar ieder zijn eigen weg naar huis vervolgde. Zo kwam een einde aan een prachtige, maar tegelijk ook de zwaarste fietsvijfdaagse die de fietsgroep van DGH ooit heeft gereden.
Slotwoord
Na ruim vijf dagen, vele tientallen kilometers en ontelbare omwentelingen van de pedalen kwam onze fietsvijfdaagse opnieuw in Mechelen ten einde.We kijken terug op een bijzonder geslaagde reis, waarin iedereen zijn steentje heeft bijgedragen. Zonder de inzet van de organisatoren, de wegkapiteins, de helpers en vooral de enthousiaste deelnemers was deze vijfdaagse nooit zo'n succes geworden.Een oprechte dank gaat naar Staf en Jean voor de uitstekende voorbereiding en de mooie routes. Ook Rik verdient alle waardering voor de hulp bij de praktische uitwerking van de ritten. Verder bedanken we Maria en Marc voor hun hulp enondersteuni ng onderweg Maar bovenal verdienen alle deelnemers een welgemeende proficiat. Iedereen zette door, hielp elkaar waar nodig en zorgde mee voor de warme sfeer die deze fietsvakantie zo bijzonder maakte. Zoals het spreekwoord zegt:
het zijn niet de kilometers die je onthoudt, maar de mensen met wie je ze hebt gereden.
Op naar een volgende fietsvakantie, met evenveel enthousiasme, kameraadschap en mooie herinneringen!
DAGFIETSTOCHT BURCHT 83 KM
Wegens organisatorische redenen werd onze geplande fietstocht niet op de voorziene datum gereden, maar een dag later. Daardoor moesten we jammer genoeg enkele vertrouwde gezichten missen. Toch liet niemand zich daardoor ontmoedigen, want met een enthousiaste groep van 18 fietsers stonden we stipt om 8.30 uur klaar voor vertrek richting Burcht.
Al snel kwamen de eerste kilometers in de benen via de comfortabele fietssnelweg richting Duffel. Daarna trokken we verder langs rustige en schilderachtige binnenwegen over het grondgebied van Waarloos naar Kontich. Alhoewel het mooie weer nog wat op zich liet wachten, was het door de aangename sfeer van bij het begin duidelijk dat het opnieuw een geslaagde tocht zou worden.
Een bijzonder moment onderweg was de passage aan het Sint-Ritacollege in Kontich. Daar konden we gebruikmaken van de pas geopende fiets- en wandeltunnel. Het werd meteen duidelijk dat hier knap werk geleverd werd: een moderne, veilige en fraaie verbinding waar zowel fietsers als wandelaars ongetwijfeld veel plezier aan zullen beleven. De tunnel oogstte dan ook heel wat bewonderende blikken binnen de groep.
Na deze eerste etappe bereikten we onze eerste halte van de dag: tuincentrum Van Uytsel. Tussen de kleurrijke bloemen en prachtige planten genoten we van een welverdiende pauze. De heerlijke koffie en smakelijke zoetigheden vielen bijzonder in de smaak. Sommigen konden de verleiding van een verse koffiekoek niet weerstaan, terwijl anderen zichzelf trakteerden op een lekker gebakje. Het was een gezellige stop waar iedereen even kon ontspannen.
Na de pauze in het tuincentrum zetten we onze tocht verder. Het parcours leidde ons door uitgestrekte open velden, waar we volop konden genieten van de rust en het landelijke uitzicht. Niet veel later fietsten we door enkele rustige woonwijken van Kontich, waar het aangenaam rijden was langs verzorgde straten en groene omgeving.
Onderweg passeerden we het prachtige Kasteel Groeningenhof met zijn bijhorende landschapspark. Even later reden we ook voorbij de Campus Drie Eiken in Wilrijk, een bekende plek voor studenten.
Via de drukke Balanstraat zagen we aan onze rechterzijde het grote dienstencentrum Ter Beke opduiken. Daarna volgden we de Brialmontfietsroute, die ons op een veilige en aangename manier richting Fort 8 in Hoboken leidde. De combinatie van stedelijke omgeving en groen zorgde opnieuw voor afwisseling onderweg.
Door de karakteristieke wijk Moretusburg in Hoboken bereikten we uiteindelijk het veer over de Schelde. Perfect volgens planning stonden we klaar voor de overtocht van 10.50 uur. Dankzij het vlotte tempo en het goede samenspel binnen de groep hadden we ondertussen zelfs een half uur tijdswinst opgebouwd. Dat gaf iedereen wat extra ademruimte om ontspannen van het vervolg van de tocht te genieten.
Na de overtocht zetten we onze fietstocht verder aan een rustig en aangenaam tempo door enkele straten van Kruibeke. Niet veel later kwamen we opnieuw terecht tussen de open velden en het typische agrarische landschap, waar het heerlijk fietsen was in alle rust.
De kalmte maakte echter even plaats voor wat meer drukte toen we de Krijgsbaan moesten oversteken. Gelukkig verliep alles veilig en konden we onze weg verderzetten via de Heirbaan. Daar verscheen al snel de kazerne van het 11de Bataljon Genie in ons zicht. Voor onze Staf was dit een bijzonder moment, want hij had ooit nog zijn legerdienst vervuld bij de genie. Een stop voor een foto van het materieel kon dan ook niet ontbreken. Langzaam naderden we daarna de dorpskern van Burcht, wat meteen betekende dat ook onze lunchplaats in zicht kwam. In Steakhouse De Klok werden we hartelijk ontvangen voor een welverdiende middagpauze. De deelnemers genoten er van een driegangenmenu dat duidelijk in de smaak viel. Ook de fietsers die gekozen hadden voor een croque monsieur waren bijzonder tevreden over hun lunch.
In een gezellige sfeer werd er nagepraat over het eerste deel van de tocht, terwijl iedereen opnieuw krachten kon opdoen voor het vervolg van de dag.
Weer de fiets op, en via de Dorpsstraat en het Kaaiplein van Burcht kwamen we aan het fietspad langs de Schelde. Daarna fietsten we verder via de Koningin Astridlaan en de Beatrijslaan tot aan de Kennedyfietstunnel.
Aan de lift moesten we even wachten, want in kleine groepjes werden we naar beneden gebracht, diep onder de Schelde. Eens uit de lift konden we ongeveer 500 meter onder de rivier fietsen, tot aan de volgende lift die ons naar de rechteroever van de Schelde bracht.
We bevonden ons nu op het grondgebied van Antwerpen-Zuid. Via het industriepark en langs de vroegmarkt van Antwerpen reden we naar de Hobokense Polder en via de woonwijk Moretus bereikten we de toegangspoort van Park Sorghvliedt in Hoboken.
We bolden nu door de wijk Klaverblad, met het bijhorende kasteel Klaverblad. Momenteel woont hier nog steeds graaf Moretus. Even later moesten we halt houden aan wegenwerken met verkeerslichten en een tijdsaftelling. Bij het aftellen merkten we dat onze dames nog altijd probleemloos van tien naar nul kunnen tellen.
Door verschillende Hobokense woonwijken fietsten we verder tot in Hemiksem. Het drukke dorpsplein lieten we links liggen, maar we hielden wel halt bij het vroegere maritiem hospitaal en het abdijpark met de bijhorende Sint-Bernardusabdijkerk. Dat bleek de ideale plaats voor een mooie groepsfoto.
De knie van Lisette begon ondertussen wat moeilijk te doen, maar dankzij de nodige medicatie kon ze haar tocht gelukkig toch verderzetten.
De volgende gemeente die we aandeden was Schelle, met zijn mooie park, om vervolgens verder te rijden naar Aartselaar. Daar hielden we onze namiddagpauze in Café Wolfaertshof.
Na de pauze fietsten we richting De Schorre in Boom. Groot was onze verbazing toen we merkten dat de voorbereiding van Féte Magique op 9 mei 2026 aan de gang waren. Het terrein was daardoor verboden toegang voor ons. Dan maar via de Bosstraat bergaf richting Terhagen en verder tot aan de Rupeldijk.
Vanaf daar bevonden we ons opnieuw op bekend terrein. We fietsten langs de dijk tot in Walem en bereikten via Rozendaal en Ekelenhoek onze eindbestemming.
Het werd opnieuw een prachtige en gezellige fietsdag. Een bijzondere dank aan Hugo voor het samenstellen van dit mooie parcours door zijn geboortestreek
DAGFIETSTOCHT OPDORP 72KM
Op 2 april 2026 ging onze eerste dagfietstocht van het seizoen van start, met 24 enthousiaste fietsters die ondanks het frisse weer klaarstonden voor een mooie rit richting Opdorp. De temperatuur bedroeg slechts 6°C, waardoor bijna iedereen nog in winterkledij vertrok. Alleen twee dappere zielen,Staf en Rik, waagden zich al aan een korte broek, wat voor de nodige glimlach zorgde bij de rest van de groep.
We vertrokken richting Zennegat, waar de frisse ochtendlucht ons meteen wakker maakte. Van daaruit volgden we het jaagpad langs de Rupel richting Boom. Het was rustig fietsen tot we de drukke weg moesten oversteken, waarna we onze weg vervolgden naar Ruisbroek.
In Ruisbroek hielden we onze eerste stop aan dienstencentrum De Ark. De warme drankjes deden deugd en gaven iedereen opnieuw energie om verder te rijden.
Na de pauze trokken we opnieuw op pad, ditmaal langs de oude spoorweglijn richting Puurs. Onze teamleider wist alweer een stukje natuurgebied in de route te verwerken. Deze keer leidde hij ons door het Tekbroek, een rustig en groen gebied waar we even geconfronteerd werden met wegenwerken. Ondanks alles zijn we er zonder problemen kunnen doorrijden.
Daarna reden we langs open velden, met steeds de oude spoorlijn in de buurt als vertrouwde gids. De koude wind bleef ons trouw vergezellen, maar de groep hield goed stand en bleef in een mooi tempo doorfietsen.
We bereikten het centrum van Sint-Amands, waar we doorheen reden richting Den Briel. De wind was nog altijd scherp en liet duidelijk voelen dat de lente nog niet helemaal op gang was gekomen. Toch bleef de sfeer uitstekend.
Na het oversteken van de drukke Dendermondse steenweg kwam het eindpunt van de voormiddag in zicht: het dorpsplein, waar de bijna uitgebloeide narcissen nog steeds voor een vrolijke toets zorgden. Ze stonden er mooi bij, geflankeerd door kunstige beelden van honden. Althans, dat was de bedoeling — voor Gaston bleven het koppige konijnen, wat opnieuw voor de nodige hilariteit zorgde binnen de groep.
In restaurant De Drypoort genoten we van een lekkere maaltijd. De warmte binnen liet echter op zich wachten daar de stoof alleen maar rook gaf ipv. vuur. Er werd gezellig gepraat, gelachen en vooruitgekeken naar het vervolg van de dag.
Om 13.30 uur vertrokken we opnieuw voor het derde deel van onze eerste dagrit. Zodra we de dorpskern van Opdorp achter ons lieten, kwamen we op rustige, landelijke wegen terecht die ons over het grondgebied van Londerzeel leidden. De groep bleef mooi samen en het tempo zat goed.
We reden verder door Breendonk, waar de geur van mout en hop ons eraan herinnerde dat het brouwen van Den Duvel nog steeds volop aan de gang was. Niet veel later bereikten we de oversteekplaats van de A12. Na het oversteken kozen we opnieuw voor stille, verkeersarme wegen die ons richting Tisselt brachten.
Over de brug van Tisselt fietsten we langs het kanaal, waar het water rustig kabbelde en de wind nog steeds fris in het gezicht blies. We passeerden ook een kleine Lourdesgrot. Niet veel verder kwamen we langs de brouwerij Den Triest, een herkenningspunt voor wie de streek kent.
Daarna ging het verder langs de akkers. Via de Tiendeschuurstraat bereikten we uiteindelijk Leest-dorp, waar de route opnieuw wat beschutting bood tegen de wind.
We fietsten nog over de Zennebrug en kwamen zo aan bij onze laatste stopplaats: Café Welkom in Battel, bij Mariake. Daar werden we verrast met een gratis consumptie, want Maggy had enkele dagen eerder haar 80 kaarsjes uitgeblazen. Een mooi gebaar dat door iedereen werd gesmaakt alsook de spontane hulp van Liliane bij het serveren van de dranken.
Na de pauze reden we langs de vertrouwde wegen, voorbij het natuurgebied Het Robroek in Battel. De namiddagzon probeerde door te breken, maar de frisse wind bleef ons trouw tot het einde. Via de gekende paden bereikten we uiteindelijk opnieuw onze vertrekplaats van vanmorgen.
Het was een geslaagde eerste dagrit: fris van temperatuur, maar warm in sfeer en gezelschap. Een prachtige start van het nieuwe dagfietsenseizoen